Info

http://bebank.hi5.com - Send it to your friends

Age

Birthday

July 17

Location

Baghdad , Iraq

About Me

ผมเพี้ยน...

Interests

ถามดิว่ะ

Favorite Music

Favorite Song:

Create a playlist with this video on imeem

Favorite Movies

Favorite Quote

hi5 Games

Play hi5 Games

HAPPY ALONE hasn't played any games recently.

Groups

View All Groups

Silpakorn, Borankadee Silpakorn:Archaeology, WE LOVE THE KING., Silpakorn University Thailand, ~ Black butterFlY galZz ~, Management Science, Silpakorn University

Journal

View All 9 Entries Add Comment

เรื่องของความรัก เริ่มต้นที่ปากจบลงที่ตูด : Feb 3, 2009

เรื่องราวต่อไปนี้เป็นเรื่องที่น่าเบื่อ น่ารำคาญ ตลอดจนน่าสมเพช(เหมือนคนเขียน) อีกทั้งที่สิ่งที่เขียนขึ้นมาก็ไม่ได้มีความโสภาสถาพรแต่อย่างใด เกิดจากความอัดอั้นตันตูดที่ไม่สามารถไปหาระบายที่ส้วมไหนๆได้ (ถ้าเป็นไปได้ เผลอใจอ่านมาถึงบรรทัดนี้ก็อยากจะบอกว่า คลิกไปที่อื่นเถอะครับ เดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน!)

บางทีก็คิดว่าความรัก หรือการที่เรารู้สึกดีกับใครซักคน จนความรู้สึกนั้นมันเติบโตเป็นความรัก จนนานวันเข้ากลายเป็นความผูกพัน มันก็เหมือนกับการกินอาหารหรือกินอะไรซักอย่างเข้าไป

เหตุที่คิดแบบนี้ก็เพราะ การที่เราจะยอมเอาอะไรใส่ปาก แล้วเคี้ยว เคี้ยว กลืนได้นั้น กระบวนการตัดสินใจที่สั่งการโดยสมองต้องทำงาน แล้วก็สั่งการให้เรา ทำอะไรซักอย่างให้เจ้าสิ่งนั้นที่เราปรารถนาเข้ามาอยู่ในปากเราให้ได้ ไม่ว่าจะขอเค้ากิน มีคนป้อนให้ หรือใช้เงินซื้อหามา ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสนองความต้องการของเราทั้งนั้น

((ถ้ายังทนอ่านมาถึงตรงนี้ อาจจะเถียงว่ามันเกี่ยวกันตรงไหนว่ะ มั่วที่สุด แพล่มจริงๆและอะไรต่างๆนานา แต่ไม่เป็นไรไหนๆก็อ่านมาแล้วอ่านต่อไปแล้วกัน...))

ถ้าความต้องการพื้นฐานของมนุษย์เราส่วนใหญ่คือการอาหารมายัดใส่ปากให้ได้แก้ท้องหิว ความรักก็เช่นกันมนุษย์ปกติธรรมดาก็ย่อมต้องการความรักมาบำบัดอาการที่เรียกว่าใจหิว เช่นเดียวกันกับการกิน ฉะนั้นการที่เราจะรักหรือไม่รักใครซักคนนั้น สมองของเราก็ต้องทำงานก่อนเป็นอันดับแรกที่จะตัดสินใจว่าจะกินไม่กิน หรือรักไม่รัก ทั้งนี้ทั้งนั้นคงอาจจะมีใครเถียงว่า ไม่หิวกูก็กินได้ ไม่มีปัญหา อันนั้นไม่เถียง

แต่ถ้าอยู่ดีๆเกิดมีคนเอาอะไรมายัดใส่ปาก ให้กินตอนที่กำลังนอนหลับ หรืออยากกินอะไรซักอย่างมาก แต่ไม่สามารถหามาสนองตัณหาได้ หรือว่ากำลังกินเพลินๆ แล้วมีคนมาแย่ง จะรู้สึกอย่างไรครับ ยังจะสบายๆเหมือนเดิมได้หรือเปล่า

ความรักก็เช่นเดียวกัน บางทีก็เป็นเรื่องที่บังคับจิตใจกันไม่ได้ เกิดตอนนี้ไม่อยากกินต่อให้เอามายัดใส่ปากกูก็ไม่กลืน แต่บางครั้งก็ตลกเมื่ออยากกินขึ้นมา ก็เสือกหาได้ยากเย็นเหลือเกิน จนบางคนถึงกับต้องใช้เวลาหาทั้งชีวิต ทำไงได้ของแบบนี้ไม่มีขายตามท้องตลาด

ยิ่งกว่านั้นกับคนบางคน อย่างเช่นกูเอง เป็นต้น

ที่ผ่านมาไม่เห็นคุณค่าอะไรเลยพอรู้ว่ามีคนอื่นจ้องจะแย่งกิน ถึงได้มาเห็นความสำคัญ

เมื่อผ่านช่วงเวลาของการได้ลองลิ้มชิมรักไปซักพัก คุณค่าของมันก็หมดลงเรื่อยๆเมื่อรักต้องเดินทางผ่านอะไรต่างๆ มากมาย เริ่มต้นตั้งแต่ปากที่ทำให้รู้รสชาติของความหวานหรือขมที่ได้รับรู้ได้จากปลายลิ้น จนผ่านร้อนผ่านหนาวที่กระเพาะ สับสนวุ่นวายที่ลำไส้เล็ก จนอ่อนล้าเต็มทีเมื่อเดินทางมาถึงลำไส้ใหญ่ผ่านสิ่งร้ายๆและเรื่องบีบคั้นต่างๆ มากมาย จนอาหารที่สีสันสวยงามเมื่อแรกเห็น เริ่มขาดสีสัน ขาดรสชาติ กลายเป็นกากตะกอนในใจที่ใครก็ไม่ต้องการ รอวันขับออกมาเป็นของเสียจากร่างกายหมดคุณค่าไร้ความหมายเป็นขี้ที่หลุดไปจากตูดแล้วโบกมือลาราดน้ำทิ้งไปในที่สุด

เฮ้อ...มาถึงตอนนี้...หิวแล้ว...เดี๋ยวไปหาอะไรกินดีกว่า...ว่าแต่...กินของเก่าที่มันอยู่ในความทรงจำมันจะอิ่มไหม...???